Termin „kubizm” został po raz pierwszy użyty przez Apollinaire’a do określenia twórczości Picassa i Braque’a. Napisał, że stworzyli oni „osobliwą sztukę, którą można nazwać kubistyczną”.
Kubizm to styl malarstwa, który rozbija obiekty na geometryczne kształty i płaszczyzny, często pokazując wiele perspektyw jednocześnie. Podstawową ideą kubizmu było wykorzystanie wielu perspektyw, aby pokazać jeden obiekt z różnych kątów jednocześnie. Oznaczało to, że obraz nie mógł być oglądany tylko z jednego punktu widzenia, ale z wielu różnych kątów jednocześnie. Po raz pierwszy zrobili to Pablo Picasso i Georges Braque, używając farby olejnej na płótnie.
Najbardziej znanymi przedstawicielami kubizmu w sztuce byli Pablo Picasso i Georges Braque, którzy początkowo pracowali razem. Obaj artyści rozwinęli technikę kolażu z papiers colles (sklejone papiery), określenie nadane przez Braque’a pracom, które wykonał w latach 1908-1909 tą techniką. Pierwsze prace Picassa w tym stylu datowane są na lata 1911-1912 (Stary gitarzysta).
W 1912 roku Guillaume Apollinaire napisał artykuł zatytułowany „Les Peintres Cubistes”, który wywołał sensację. Oświadczył w nim, że kubizm jest nową formą sztuki, różną od wszystkich poprzednich. Widział go jako syntezę kilku sztuk: „Kompulsywna potrzeba rytmu u muzyka znajduje swój odpowiednik w potrzebie przestrzeni u malarza; . nie ma nic bardziej muzycznego niż malarstwo, nic bardziej plastycznego niż muzyka”.
